‌ کشنده‌ است‌. پانکراتیت‌ مزمن‌ ممکن‌ است‌ سال‌ها باعث‌ حملات‌ مکرر پانکراتیت‌ حاد گردد.

عوارض‌ احتمالی‌:
دیابت شیرین 
کمبود مزمن‌ کلسیم 
عفونت‌ ثانویه‌ باکتریایی‌ لوزالمعده‌ 
خونریزی‌ شدید و تخریب‌ لوزالمعده 
تشکیل‌ کیست‌ یا آبسه‌ در لوزالمعده‌ 

درمان‌ 
اصول‌ کلی‌:
بررسی‌های‌ تشخیصی‌ ممکن‌ است‌ شامل‌ آزمایش‌های‌ خون‌ و ادرار، اسکن‌ رادیوایزوتوپ‌، رادیوگرافی‌ شکم‌، سی‌تی‌ اسکن‌ یا سونوگرافی‌ لوزالمعده‌، و آندوسکوپی‌ باشد 
در پانکراتیت‌ حاد معمولاً بستری‌ کردن‌ بیمار در بیمارستان‌ برای‌ تجویز مایعات‌ وریدی‌، کنترل‌ درد و استفراغ‌، و اصلاح‌ اختلالات‌ متابولیسمی‌ (جبران‌ کمبود کلسیم‌ و منیزیوم‌) لازم‌ است‌. جراحی‌ ممکن‌ است‌ در موارد وجود سنگ‌های‌ صفراوی‌، زخم‌ معده‌ سوراخ‌ شده‌، یا تخلیه‌ منبع‌ عفونت‌ لازم‌ باشد.
درمان‌ پانکراتیت‌ مزمن‌ ممکن‌ است‌ به‌ طور سرپایی‌ با تجویز داروها، تنظیم‌ رژیم‌ غذایی‌، و منبع‌ مصرف‌ الکل‌ صورت‌ گیرد 

داروها:
مسکن ها 
آنزیم های‌ هضم‌کننده‌ غذا که‌ لوزالمعده آسیب‌ دیده‌ قادر به‌ تولید آنها نیست‌. 
آنتی بیوتیک ها، در صورت‌ بروز عفونت‌ باکتریایی‌ 
داروهای‌ مهارکننده‌ اسید معده‌ 
انسولین، در صورت‌ وجود دیابت 

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری: 
در پانکراتیت‌ حاد، استراحت‌ در بستر یا، اگر در حالت‌ نشسته‌ راحت‌تر هستید، استراحت‌ به‌ حالت‌ نشسته‌ برروی‌ صندلی‌ توصیه‌ می‌شود. با برطرف‌ شدن‌ علایم‌، فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری های‌ طبیعی‌ خود را به‌ تدریج‌ از سر بگیرد. در پانکراتیت‌ مزمن‌ محدودیتی‌ از نظر فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری وجود ندارد.

رژیم‌ غذایی‌:
رژیم‌ کم‌ چربی‌ به‌ صورت‌ وعده‌های‌ کم‌ حجم‌ و متعدد توصیه‌ می‌شود. مصرف‌ الکل را به‌ کلی‌ قطع‌ کنید.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟ 
اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دارای‌ علایم‌ پانکراتیت‌ حاد باشید.
بروز موارد زیر در حین‌ یا پس‌ از درمان‌: 
یرقان (زردی‌ پوست‌ و چشم‌ها) 
تب‌ 38/3 درجه‌ سانتیگراد یا بالاتر 
کاهش‌ وزن‌ مداوم‌ 
علایم‌ کمبود کلسیم نظیر انقباضات‌ عضلانی‌ یا تشنج‌ پاي‌ ديابتي‌ و مشكلات‌ پوستي‌
Diabetes Feet And Skin Problems

شرح بيماري:
پاي‌ ديابتي‌ و مشكلات‌ پوستي‌ عفونت‌هاي‌ پوستي‌، خصوصاً در پا، در بيماران‌ ديابتي‌ شايع‌تر از افراد غيرديابتي‌ هستند. پاي‌ يك‌ فرد ديابتي‌ حساسيت‌ زيادي‌ به‌ تمام‌ انواع‌ ضربه‌ دارد، به‌ طوري‌ كه‌ احتمال‌ عفونت‌ در پاي‌ افراد ديابتي‌ به‌ مراتب‌ بيشتر است‌.

علايم‌ شايع:
بيماران‌ ديابتي‌ به‌ هنگام‌ عفونت‌ يا ضربه‌ به‌ پا غالباً دردي‌ احساس‌ نمي‌كنند.
پديد آمدن‌ زخم‌هاي‌ جديدي‌ كه‌ بسيار دير خوب‌ مي‌شوند.
بي‌حسي‌ يا ضعف‌ عضلاني

علل:
استعداد ابتلا به‌ عفونت‌ پا و نيز ساير مشكلات‌ پا، به‌ علت‌ مشكلات‌ در گردش‌ خون‌، آسيب‌ به‌ رشته‌هاي‌ عصبي‌، و اختلال‌ در دستگاه‌ ايمني‌ بيماران‌ ديابتي‌ به‌ وجود مي‌آيند.

عوامل تشديد كننده بيماري:
ناخن‌ فرو رفته‌ در گوشت‌ انگشت‌ پا 
وجود ميخچه‌ يا پينه‌ در كف‌ پا؛ وجود تاول‌ در پا 
پوشيدن‌ كفش‌هايي‌ كه‌ براي‌ پا نامناسب‌ هستند.

پيشگيري‌:
پاهاي‌ خود را به‌ طور روزانه‌ با صابون‌ و آب‌ گرم‌ (نه‌ داغ‌) بشوييد. پوست‌ پا را با ملايمت‌ و به‌ طور كامل‌ خشك‌ كنيد، خصوصاً بين‌ انگشتان‌ پا را يك‌ بار در هفته‌ روي‌ پا خود پودر تالك‌ بريزيد.
هنگامي‌ كه‌ پاها كاملاً خشك‌ شدند، ماده‌اي‌ به‌ نام‌ لانولين‌ را به‌ پوست‌ پا بماليد تا پوست‌ پا نرم‌ بماند و خشكي‌ يا پوسته‌ريزي‌ نداشته‌ باشد. لانولين‌ را به‌ آن‌ شدت‌ نماليد كه‌ موجب‌ درد شود. به‌ هيچ‌ عنوان‌ سعي‌ نكنيد ميخچه‌ يا پينه‌ را باتيغ‌ درآوريد يا آنها را با داروهاي‌ مختلف‌ محو كنيد.
با انجام‌ بعضي‌ حركات‌ از تشكيل‌ پينه‌ در قسمت‌ گوشتي‌ كف‌ پا در جلو، پيشگيري‌ كنيد: انگشتان‌ پا را 20 بار در روز نرمش‌ دهيد؛ هنگام‌ قدم‌زدن‌ پايتان‌ را از ناحيه‌ انگشتان‌ پا روي‌ زمين‌ بگذاريد و نه‌ قسمت‌ گوشتي‌ كف‌ پا 
اگر ناخن‌ انگشتان‌ پا خشك‌ و شكننده‌ هستند، به‌ مدت‌ چند شب‌، پس‌ از خيس‌ كردن‌، در زير و اطراف‌ ناخن‌ها لانولين‌ به‌ مقدار كافي‌ بماليد. زير ناخن‌ها را مرتباً با ملايمت‌ پاك‌ كنيد. ناخن‌ها را با احتياط‌ كوتاه‌ كنيد و از كوتاه‌ كردن‌ كناره‌هاي‌ ناخن‌ خودداري‌ كنيد. هرگاه‌ به‌ متخصص‌ پا يا براي‌ پديكور مراجعه‌ مي‌كنيد، حتماً بيماري‌ ديابت‌ خود را بگوييد.
اگر انگشتان‌ پاي‌ شما روي‌ هم‌ افتاده‌اند يا به‌ همديگر فشرده‌ شده‌اند، با استفاده‌ از پنبه‌ آنها را از هم‌ جدا كنيد.
حتي‌المقدور كفش‌ خود را چندين‌ بار هر چند به‌ مدت‌ كوتاه‌ از پاي‌ خود در آوريد.
هرگاه‌ نياز به‌ پوشيدن‌ كفش‌ وجود دارد، دمپايي‌ استفاده‌ نكنيد. دمپايي‌ محافظت‌ چنداني‌ از پا نمي‌كند.
با پاي‌ برهنه‌ در كف‌پوش‌ خانه‌ يا در بيرون‌ از خانه‌ راه‌ نرويد.
كفش‌ ساخته‌ شده‌ از چرم‌ نرم‌ كه‌ پا در آن‌ خوب‌ جفت‌وجور مي‌شود ولي‌ پا را نمي‌زند بپوشيد. كفشي‌ را كه‌ تازه‌ خريده‌ايد روزانه‌ يك‌ ساعت‌ بپوشيد تا تدريجاً نرم‌ شود.
براي‌ گرم‌ كردن‌ پاي‌ خود به‌ هنگام‌ خوب‌، جوراب‌ نخي‌ بپوشيد. به‌ هيچ‌ عنوان‌ از شيشه‌ آب‌ داغ‌ يا صفحات‌ گرم‌كننده‌ الكتريكي‌ استفاده‌ نكنيد. به‌ هيچ‌ عنوان‌ اجازه‌ ندهيد پا دچار سوختگي‌ شود. استفاده‌ از پتوي‌ برقي‌ نيز مناسب‌ است‌.
از جوراب‌هاي‌ كفش‌دار استفاده‌ نكنيد و هنگام‌ نشستن‌؛ پا را روي‌ پاي‌ ديگر نياندازيد. اين‌ موارد باعث‌ كاهش‌ گردش‌ خون‌ پا مي‌شوند، گردش‌ خوني‌ كه‌ ممكن‌ است‌ به‌ علت‌ اثرات‌ ديابت‌ روي‌ رگ‌هاي‌ خوني‌ قبلاً كمتر از ميزان‌ طبيعي‌ شده‌ باشد.
جوراب‌ نخي‌ (نه‌ پشمي‌) نازك‌ بپوشيد تا از تجمع‌ رطوبت‌ جلوگيري‌ شود. رطوبت‌ باعث‌ تحريك‌ رشد عوامل‌ بيماريزايي‌ مي‌شود كه‌ بيماري‌ قارچي‌ پاي‌ ورزشكاران‌ يا ساير عفونت‌هاي‌ پوست‌ را ايجاد مي‌كنند. هميشه‌ جوراب‌ تميز بپوشيد و جوراب‌ خود را حداقل‌ يك‌ بار در روز عوض‌ كنيد. جوراب‌ گشاد يا داراي‌ درزهاي‌ برجسته‌ به‌ پا نكنيد.

عواقب‌ مورد انتظار:
با رعايت‌ اقدامات‌ پيشگيرانه‌ و مراجعه‌ زودهنگام‌ در صورت‌ بروز عفونت‌، مي‌توان‌ از بروز عوارض‌ جدي‌ جلوگيري‌ به‌ عمل‌ آورد.

عوارض‌ احتمالي:
عفونت‌هاي‌ جدي‌ پا، گانگرن‌ (قانقاريا)، قطع‌ پا يا قسمتي‌ از آن‌.

درمان
اصول‌ كلي:
به‌ قسمت‌ پيشگيري‌ مراجعه‌ كنيد.

داروها:
امكان‌ دارد داروهاي‌ اختصاصي‌ براي‌ عفونت‌ تجويز شوند.

فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري:
فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي‌ عادي‌ خود را ادامه‌ دهيد مگر اين‌ كه‌ مشكلات‌ پا باعث‌ ناتواني‌ در انجام‌ آنها شوند.

رژيم‌ غذايي:
رژيم‌ تجويز شده‌ را به‌ دقت‌ رعايت‌ كنيد.

درچه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟- اگر عفونت‌ پا خوب‌ نمي‌شود.
اگر پاها دائماً سرد هستند.
اگر علي‌رغم‌ اقدامات‌ پيشگيرانه‌، پا ميخچه‌ يا پينه‌ زده‌ است‌.
اگر درد يا گرفتگي‌ عضله‌ در پا رخ‌ دهد.
اگر خارش‌ داريد.پاي‌ ورزشكاران‌
Athlete's Foot

شرح بيماري:
پاي‌ ورزشكاران‌ عبارت‌ است‌ يك‌ عفونت‌ شايع‌ و مسري‌ قارچي‌ پوست‌ پا، به‌ خصوص‌ كف‌ پا و پوست‌ بين‌ انگشتان‌ پا (اغلب‌ بين‌ انگشت‌ چهارم‌ و پنجم‌ پا).
اين‌ عفونت‌ معمولاً در نوجوانان‌ و بزرگسالان‌ اتفاق‌ مي‌افتد (در بچه‌ها نادر است‌).

علايم‌ شايع:
وجود پوسته‌هاي‌ مرطوب‌، نرم‌ و خاكستري‌ ـ سفيد يا قرمز در پا، به‌ خصوص‌ بين‌ انگشتان‌ پا 
وجود پوست‌ مرده‌ بين‌ انگشتان‌ پا 
خارش‌ در نواحي‌ ملتهب‌ 
بوي‌ بد پا (بوي‌ رطوبت‌ و كپك‌)
وجود تاول‌هاي‌ كوچك‌ روي‌ پا (گاهي‌)

علل:
عفونت‌ توسط‌ يك‌ قارچ‌ از جنس‌ تريكوفيتون

عوامل تشديد كننده بيماري:
عدم‌ شستشوي‌ پا به‌ طور مرتب‌ 
عوض‌ نكردن‌ كفش‌ و جوراب‌ به‌ طور مرتب‌ 
استفاده‌ از كمد مشترك‌ و حمام‌ عمومي‌ 
آب‌ و هواي‌ خيلي‌ گرم‌ و مرطوب‌ 
سركوب‌ شدن‌ دستگاه‌ ايمني‌ به‌ علت‌ بيماري‌ يا داروها 
وجود رطوبت‌ به‌ طور دايمي‌ در اطراف‌ پا

پيشگيري:
هر روز پاي‌ خود را بشوييد. فضاي‌ بين‌ انگشتان‌ پاي‌ خود را كاملاً خشك‌ كنيد و پودر خشك‌كننده‌ به‌ بين‌ انگشتان‌ پا بماليد.
در حمام‌هاي‌ عمومي‌ از دمپايي‌هايي‌ با كف‌ از جنس‌ صندل‌ و روية‌ باز از جنس‌ لاستيك‌ استفاده‌ نماييد.
در هر زمان‌ كه‌ مقدور بود پا برهنه‌ فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري كنيد.
جوراب‌ خود را هر روز عوض‌ كنيد. جنس‌ جوراب‌ بهتر است‌ از نخ‌، پشم‌، يا ساير مواد طبيعي‌ و جاذب‌ رطوبت‌ باشد. از پوشيدن‌ جوراب‌هاي‌ بافته‌ شده‌ از الياف‌ مصنوعي‌ خودداري‌ كنيد.

عواقب‌ مورد انتظار:
معمولاً در عرض‌ 3 هفته‌ با درمان‌ خوب‌ مي‌شود، اما عود آن‌ امري‌ شايع‌ است‌.

عوارض‌ احتمالي‌:
عفونت‌ ثانويه‌ با باكتري‌ در همان‌ ناحيه‌اي‌ كه‌ عفونت‌ قارچي‌ وجود دارد.
يك‌ نوع‌ واكنش‌ نادر پوستي‌ به‌ شكل‌ بروز بثورات‌ در دست‌ها و صورت

درمان
اصول‌ كلي:
پس‌ از شستن‌، پوسته‌ها و مواد موجود بين‌ انگشتان‌ پا را به‌ دقت‌ برداريد. اين‌ كار بايد به‌ طور روزانه‌ انجام‌ شود.
ناحيه‌اي‌ كه‌ دچار عفونت‌ شده‌ است‌ را خشك‌ و سرد نگاه‌ داريد. در طي‌ درمان‌ با پاي‌ برهنه‌ راه‌ برويد يا از دمپايي‌ از جنس‌ صندل‌ استفاده‌ نماييد.

داروها:
از پودرها، كرم‌ها، يا پمادهاي‌ ضدقارچ‌ پس‌ از هر بار شستن‌ پا استفاده‌ كنيد.
در موارد شديد، ممكن‌ است‌ داروهاي‌ ضدقارچ‌ خوراكي‌ يا قوي‌تر موضعي‌ تجويز شود.

فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري:
هيچ‌ محدوديتي‌ براي‌ آن‌ وجود ندارد. موقتاً از فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هايي‌كه‌ باعث‌ تعريق‌ پا مي‌شوند خودداري‌ نماييد

رژيم‌ غذايي:
هيچ‌ رژيم‌ خاصي‌ توصيه‌ نمي‌شود.

درچه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟
اگر شما دچار علايم‌ شديد پاي‌ ورزشكاران‌ هستيد كه‌ علي‌رغم‌ درمان‌ برطرف‌ نمي‌شود.
اگر شما دچار تب‌ شده‌ايد، يا عفونت‌ به‌ نظر در حال‌ گسترش‌ است‌.پديده‌ و بيماري‌ رينود
Raynaud's Disease And Phenomenon

شرح بيماري:
پديده‌ و بيماري‌ رينود بيماري‌ رينود يك‌ اختلال‌ اوليه‌ دستگاه‌ گردش‌ خون‌ است‌ كه‌ جريان‌ خون‌ انگشتان‌ دست‌ و گاهي‌ انگشتان‌ پا را درگير مي‌سازد. پديده‌ رينود يك‌ اختلال‌ دستگاه‌ گردش‌ خون‌ است‌ كه‌ به‌عنوان‌ عارضه‌اي‌ از ساير بيماري‌ها بروز مي‌كند. هر دو اختلال‌ مذكور شريان‌هاي‌ كوچك‌ دست‌ و پا را درگير ساخته‌ و در هر دو جنس‌ ديده‌ مي‌شوند ولي‌ در خانم‌هاي‌ سنين‌ 40-20 سال‌ شايعترند.

علايم‌ شايع:
علايم‌ مراحل‌ اوليه‌: 
رنگ‌پريدگي‌ انگشتان‌ هنگام‌ مواجهه‌ با سرما يا استرس‌. پس‌ از رنگ‌پريدگي‌، حالت‌ كبودي‌ و سپس‌ قرمزي‌ انگشتان‌ بروز مي‌كند. درد، كرختي‌ و گزگز كردن‌ با اين‌ تغييرات‌ رنگ‌ همراه‌ است‌. گرما اين‌ علايم‌ را تخفيف‌ مي‌دهد.
علايم‌ مراحل‌ پيشرفته‌: 
عفونت‌هاي‌ مزمن‌ اطراف‌ ناخن‌هاي‌ انگشتان‌ دست‌ و پا 
بروز زخم‌ در نوك‌ انگشتان‌ به‌دليل‌ ناكافي‌ بودن‌ جريان‌ خون‌ انگشتان‌ علايم‌ به‌تدريج‌ در طي‌ سال‌ها بارز مي‌گردند. در مورد پديده‌ رينود علايم‌ ممكن‌ است‌ ناگهاني‌ آغاز گردند.

علل:
انقباض‌ شريان‌هاي‌ تأمين‌كننده‌ خونرساني‌ انگشتان‌ دست‌ و پا در اثر حساسيت‌ بيش‌ از حد به‌ سرما. اين‌ حساسيت‌ ممكن‌ است‌ ناشي‌ از عملكرد ضعيف‌ دستگاه‌ خودايمني‌ باشد.

عوامل تشديد كننده بيماري:
استرس‌ 
استعمال‌ دخانيات‌ كه‌ باعث‌ اختلال‌ در جريان‌ خون‌ انتهاها مي‌شود.
آب‌ و هواي‌ سرد و مرطوب‌ 
مشاغلي‌ كه‌ با كار با وسايل‌ سنگين‌ داراي‌ ارتعاش‌ شديد، نظير اره‌ برقي‌ يا مته‌ بادي‌ در ارتباطند. 
اسكلرودرمي‌، لوپوس‌ اريتماتو يا ساير اختلالات‌ بافت‌ همبند 
بيماري‌ برگز. 
بيماري‌ قلب‌ ناشي‌ از بيماري‌ ريوي‌ 
مصرف‌ برخي‌ دارها از قبيل‌ تركيبات‌ ارگوت‌، داروهاي‌ ضدپرفشاري‌ خون‌، مسدودكننده‌هاي‌ گيرنده‌ آلفا و بتا آدرنرژيك‌ و مسدودكننده‌هاي‌ كانال‌ كلسيم‌

پيشگيري:
از استعمال‌ دخانيات‌ پرهيز كنيد. تنباكو باعث‌ شعله‌ور شدن‌ اين‌ اخلال‌ مي‌گردد. اين‌ بيماري‌ در بين‌ افراد غيرسيگاري‌ نادر است‌.
اقدام‌ براي‌ درمان‌ طبي‌ بيماري‌هاي‌ ذكرشده‌ به‌عنوان‌ علت‌ بيماري‌ 
از تماس‌ با دود سيگار افراد ديگر نيز اجتناب‌ كنيد.

عواقب‌ موردانتظار:
بيشتر افراد خود را به‌خوبي‌ با اين‌ بيماري‌ وفق‌ داده‌ و در صورت‌ عدم‌ بروز عوارض‌، طول‌ عمر طبيعي‌ خواهند داشت‌. حدوداً در نيمي‌ از بيماران‌، بيماري‌ پس‌ از چند سال‌ بهبود يافته‌ يا به‌كلي‌ برطرف‌ مي‌شود.
پديده‌ رينود در صورت‌ قابل‌ علاج‌ بودن‌ علت‌ زمينه‌اي‌ آن‌، علاج‌پذير است‌.

عوارض‌ احتمالي:
ضعف‌ و كرختي‌ دايمي‌ انگشتان‌ دست‌ و پا 
قانقاريا و قطع‌ انگشتان‌ (تنها در موارد خيلي‌ شديد بيماري‌)
پديده‌ رينود ممكن‌ است‌ به‌سمت‌ بيماري‌ رينود پيشرفت‌ نمايد.

درمان‌
اصول‌ كلي:
بررسي‌هاي‌ تشخيصي‌ ممكن‌ است‌ شامل‌ آزمايش‌هاي‌ خون‌، راديوگرافي‌ دست‌ها و پاها، آزمون‌ مواجهه‌ با سرما (قرار دادن‌ دستها در آب‌ با دماي‌ 15-10 درجه‌ سانتيگراد)
ترك‌ استعمال‌ دخانيات‌. با اين‌ كار علايم‌ بهبود مي‌يابند.
خودداري‌ از تماس‌ با سرما به‌ هر شكل‌، استفاده‌ از دستكش‌ هنگام‌ كار در فضاي‌ باز يا هنگام‌ كار با يخ‌ يا غذاهاي‌ منجمد 
استفاده‌ از كفش‌هاي‌ مناسب‌ و جوراب‌هاي‌ پشمي‌ 
دوري‌ از موقعيت‌هاي‌ استرس‌زا 
در صورت‌ نقل‌ مكان‌ به‌ يك‌ نقطه‌ آب‌ و هوايي‌ گرم‌ براي‌ زندگي‌ 
تمرين‌هاي‌ بازخورد زيستي‌ جهت‌ يادگيري‌ طرز بالا بردن‌ درجه‌ حرارت‌ پوست‌ ممكن‌ است‌ كمك‌كننده‌ باشد.
جراحي‌ بر روي‌ اعصاب‌ سمپاتيك‌ عضو درگير در موارد شديد بيماري‌

داروها:
داروهاي‌ گشادكننده‌ عروق‌ به‌منظور باز كردن‌ شريان‌هاي‌ كوچك‌ و بهبود خونرساني‌ آنها 
داروهاي‌ آرامبخش‌ به‌منظور كاهش‌ استرس‌

فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري:
محدوديتي