ک مراجعه نمود؟
اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌تان علایم‌ اضطراب‌ را دارید و خود درمانی‌ نتیجه‌ای‌ نداده‌ است‌.
اگر شما دچار احساس‌ ناگهانی‌ هراس‌ بیش‌ از حد شده‌اید.
اگر دچار علایم‌ جدید و بدون‌ توجیه‌ شدید. داروهای‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ ممکن‌ است‌ عوارض‌ جانبی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند.افسردگي‌

شرح بيماری:
افسردگي‌ عبارت‌ است‌ از احساس‌ غم‌، دلسردي‌، يا نااميدي‌ به‌ مدت‌ حداقل‌ 2 هفته‌ در اغلب‌ روزها و اغلب‌ ساعات‌ روز، به‌ علاوه‌ علايم‌ همراه‌.

علايم‌ شايع‌ از دست‌ دادن‌ علاقه‌؛ بي‌حوصلگي‌ و دل‌زدگي‌؛ ناتواني‌ از لذت‌ بردن‌ 
احساس‌ نااميدي‌؛ بي‌حالي‌ و خستگي‌ 
بي‌خوابي‌؛ خواب‌ زياد يا ناراحت‌ 
گوشه‌گيري‌ اجتماعي‌؛ احساس‌ بي‌ارزش‌ بودن‌ ومورد نياز نبودن‌ 
بي‌اشتهايي‌ يا پرخوري‌؛ يبوست‌ 
از دست‌ دادن‌ ميل‌ جنسي‌ 
مشكل‌ داشتن‌ در تصميم‌گيري‌؛ مشكل‌ داشتن‌ در تمركز 
يكباره‌ به‌ گريه‌ افتادن‌ بدون‌ توضيح‌ مشخص‌ 
احساس‌ گناه‌ شديد به‌ خاطر وقايع‌ بي‌اهميت‌ يا خيالي‌ 
تحريك‌پذيري‌؛ بي‌قراري‌؛ افكار خودكشي‌ 
دردهاي‌ مختلف‌، مثل‌ سردرد، درد قفسه‌ سينه‌ بدون‌ شواهدي‌ از بيماري‌ جسمي:

علل:
براي‌ بيماري‌ افسردگي‌ واقعي‌ هيچ‌ علت‌ يگانه‌ و روشني‌ نمي‌توان‌ متصور بود. بعضي‌ از عوامل‌ زيست‌شناختي‌ مثل‌ بيماري‌هاي‌ جسمي‌، اختلالات‌ هورموني‌، يا بعضي‌ داروها مي‌توانند نقش‌ داشته‌ باشند.
عوامل‌ اجتماعي‌ و رواني‌ نيز مي‌توانند نقش‌ داشته‌ باشند.
اختلالات‌ ارثي‌ نيز مي‌توانند مؤثر باشند.
بروز اين‌ حالت‌ ممكن‌ است‌ با تعداد وقايع‌ ناراحت‌كننده‌ زندگي‌ فرد ارتباط‌ داشته‌ باشد.

عوامل تشديد كننده بيماري:
عصبانيت‌ يا احساس‌ ديگري‌ كه‌ فرو خورده‌ شده‌ باشد.
داشتن‌ شخصيتي‌ وسواسي‌، منظم‌ و جدي‌، تكامل‌گرا، يا شديداً وابسته‌ 
سابقه‌ خانوادگي‌ افسردگي‌ 
وابستگي‌ به‌ الكل‌ 
شكست‌ در كار، ازدواج‌، يا روابط‌ با ديگران‌ 
مرگ‌ يا فقدان‌ يكي‌ از عزيزان‌ 
از دست‌ دادن‌ يك‌ چيز مهم‌ (شغل‌، خانه‌، سرمايه‌)
تغيير شغل‌ يا نقل‌ مكان‌ به‌ يك‌ جاي‌ جديد 
انجام‌ بعضي‌ از اعمال‌ جراحي‌ مثل‌ برداشتن‌ پستان‌ به‌ علت‌ سرطان‌ 
وجود يك‌ بيماري‌ يا معلوليت‌ عمده‌ 
گذر از يك‌ مرحله‌ از زندگي‌ به‌ مرحله‌اي‌ ديگر، مثلاً يائسگي‌ يا بازنشستگي‌ 
استفاده‌ از بعضي‌ از داروها مثل‌ رزرپين‌، داروهاي‌ مسدودكننده‌ بتا آدرنرژيك‌، يا بنزوديازپين‌ها 
محروميت‌ از داروها و مواد محرك‌ مثل‌ كوكائين‌، آمفتامين‌ها، يا كافئين‌ 
بعضي‌ از بيماري‌ها مثل‌ ديابت‌، سرطان‌ لوزالمعده‌، و اختلالات‌ هورموني‌

پيشگيري:
تغييرات‌ عمده‌ زندگي‌ را پيش‌بيني‌ و آمادگي‌ لازم‌ براي‌ مواجهه‌ شدن‌ با آنها را كسب‌ كنيد.
حتي‌الامكان‌ از عوامل‌ خطر پرهيز كنيد.

عواقب‌ مورد انتظار:
در بسياري‌ از موارد، بيماري‌ خود به‌ خود خوب‌ مي‌شود، اما با كمك‌ گرفتن‌ از پزشك‌ مي‌توان‌ مدت‌ افسردگي‌ را كم‌ كرد و روش‌هاي‌ مقابله‌ با افسردگي‌ را فرا گرفت‌. عود افسردگي‌ شايع‌ است‌. درصد بهبودي‌ بالا است‌، حتي‌ اگر فرد به‌ هنگام‌ افسردگي‌، نسبت‌ به‌ بهبودي‌ خود ديد منفي‌ داشته‌ باشد.

عوارض‌ احتمالي:
خودكشي‌
علايم‌ هشداردهنده‌ آن‌ عبارتند از:
گوشه‌گيري‌ از خانواده‌ و دوستان‌ ـ عدم‌ توجه‌ به‌ ظاهر خود
به‌ زبان‌ آوردن‌ اين‌ كه‌ فرد مي‌خواهد "همه‌ چيز را تمام‌ كند» يا اينكه‌ " زيادي‌ است‌ و مزاحم‌ ديگران‌
شواهدي‌ از داشتن‌ نقشه‌ براي‌ خودكشي‌ (مثلاً نوشتن‌ وصيت‌نامه‌ يا توجه‌ به‌ يك‌ سلاح‌ قتاله‌) 
خوشحالي‌ ناگهاني‌ پس‌ از احساس‌ نوميدي‌ طولاني‌ مدت‌
عدم‌ بهبود افسردگي‌

درمان
اصول‌ كلي:
در صورتي‌ كه‌ علايم‌ خفيف‌ تا متوسط‌ باشند، روش‌هاي‌ به‌ عهده‌ گرفتن‌ مراقبت‌ از خود را در پيش‌ گيريد:
با دوستان‌ و خانواده‌ صحبت‌ كنيد.
به‌ طور منظم‌ ورزش‌ كنيد.
يك‌ رژيم‌ غذايي‌ متعادل‌ و كم‌چرب‌ داشته‌ باشيد.
الكل‌ مصرف‌ نكنيد؛ 
كارهاي‌ عادي‌ زندگي‌ خود را ادامه‌ دهيد.
فيلم‌هاي‌ خنده‌دار و شاد ببينيد.
در صورت‌ امكان‌ به‌ تعطيلات‌ برويد.
احساسات‌ خود را در يك‌ دفتر خاطرات‌ روزانه‌ بنويسيد.
سعي‌ كنيد مشكلات‌ در روابط‌ با ديگران‌ را حل‌ كنيد (البته‌ بهتر است‌ كه‌ در اين‌ زمان‌ تصميمات‌ عمده‌ نگيريد)
تا حدي‌ كه‌ مي‌توانيد فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري خود را حفظ‌ كنيد.
مسؤوليت‌هاي‌ خود را تا زمان‌ بهبودي‌ به‌ فرد ديگري‌ واگذار كنيد.
به‌ گروه‌هاي‌ حمايتي‌ در مورد افسردگي‌ بپيونديد.

داروها:
داروهاي‌ ضدافسردگي‌ براي‌ بعضي‌ از افراد كه‌ افسردگي‌ طولاني‌مدت‌ يا نسبتاً شديد دارند.
ليتيم‌ براي‌ مواردي‌ كه‌ دوره‌هايي‌ از سرخوشي‌ غيرطبيعي‌ و افسردگي‌ متناوباً رخ‌ مي‌دهند.

فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري:
محدوديتي‌ براي‌ آن‌ وجود ندارد. فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري ها و علايق‌ روزانه‌ را حفظ‌ كنيد حتي‌ اگر حوصله‌ آنها را نداريد.

رژيم‌ غذايي:
يك‌ رژيم‌ عادي‌ و متعادل‌ داشته‌ باشيد حتي‌ اگر اشتها به‌ غذا نداريد.

درچه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟
اگر شما يا يكي‌ از اعضاي‌ خانواده‌تان علايم‌ افسردگي‌ داريد.
اگر احساس‌ تمايل‌ به‌ خودكشي‌ يا نااميدي‌ داريد.افسردگي‌ پس‌ از زايمان‌
Postpartum Depression

شرح بيماري:
افسردگي‌ پس‌ از زايمان‌ ‌ شروع‌ شده‌ در طي‌ 6 هفته‌ پس‌ از زايمان‌

علايم‌ شايع:
احساس‌ غمگيني‌، نااميدي‌ و دلتنگي‌ 
كاهش‌ اشتها و كاهش‌ وزن‌ 
بي‌انرژي‌ بودن‌؛ خستگي‌ 
كندي‌ در تكلم‌ و تفكر 
بروز مكرر سردرد و ساير ناراحتي‌هاي‌ فيزيكي‌.
سردرگمي‌ درباره‌ توانايي‌ بهبود زندگي

علل:
درجاتي‌ از افسردگي‌ در طي‌ هفته‌هاي‌ اول‌ پس‌ از زايمان‌ در مادران‌ شايع‌ است‌. بارداري‌ و زايمان‌ با تغييرات‌ هورموني‌ ناگهاني‌ همراهند كه‌ بر حالات‌ روحي‌ رواني‌ فرد تأثير گذارند.
پذيرفتن‌ مسؤوليت‌ 24 ساعته‌ مراقبت‌ از يك‌ نوزاد شيرخوار تطابق‌ عمده‌اي‌ را از نظر رواني‌ و شيوه‌ زندگي‌ در اكثر مادران‌ مي‌طلبد، حتي‌ اگر نوزاد فرزند اول‌ نباشد. اين‌ استرس‌هاي‌ فيزيكي‌ و رواني‌ معمولاً با استراحت‌ ناكافي‌ تا هنگام‌ ثبات‌ يافتن‌ نيازهاي‌ معمول‌ كودك‌ همراه‌ است‌، بنابراين‌ خستگي‌ و افسردگي‌ در مادران‌ غيرمعمول‌ نيست‌.

عوامل تشديد كننده بيماري:
استرس‌ 
كمبود خواب‌ 
تغذيه‌ نامطلوب‌ 
فقدان‌ حمايت‌ مادر از سوي‌ همسر، خانواده‌ يا دوستان‌ 
سابقه‌ اختلالات‌ رواني‌ قبلي‌ در مادر

پيشگيري‌:
اين‌ عارضه‌ قابل‌ پيشگيري‌ نيست‌ ولي‌ مي‌توان‌ آن‌ را با استراحت‌ كافي‌، رژيم‌ غذايي‌ مطلوب‌ و حمايت‌هاي‌ روحي‌ كافي‌ به‌ حداقل‌ رساند.

عواقب‌ مورد انتظار:
افسردگي‌ خفيف‌ پس‌ از زايمان‌ با حمايت‌ خانواده‌ و دوستان‌ معمولاً به‌ سرعت‌ برطرف‌ مي‌شود.
اگر افسردگي‌ شديد شود ممكن‌ است‌ مادر ديگر قادر به‌ مراقبت‌ از خود و كودك‌ نباشد و بستري‌ در بيمارستان‌ ممكن‌ است‌ ضرورت‌ يابد (به‌ ندرت‌).
حتي‌ موارد شديد افسردگي‌ با داروها، مشاوره‌ با متخصص‌ مربوطه‌ و حمايت‌ اطرافيان‌ معمولاً قابل‌ علاج‌ است‌.

عوارض‌ احتمالي:
فقدان‌ پيوند عاطفي‌ بين‌ مادر و كودك‌، كه‌ براي‌ هر دو زيان‌آور است‌.
افسردگي‌ شديد كه‌ ممكن‌ است‌ با احساسات‌ تهاجمي‌ نسبت‌ به‌ كودك‌، از دست‌ دادن‌ احساس‌ عزت‌ در ظاهر و منزل‌، بي‌ اشتهايي‌ يا غذا خوردن‌ اجباري‌، دوري‌ كردن‌ از ديگران‌ يا تمايلات‌ خودكشي‌ همراه‌ باشد.

درمان‌
اصول‌ كلي:
مادران‌ نبايد از اين‌ كه‌ احساسات‌ پيچيده‌اي‌ در مورد مادر بودن‌ خود دارند احساس‌ گناه‌ كنند. ايجاد تطابق‌ و ايجاد پيوندي‌ عاطفي‌ طبيعي‌ نياز به‌ درمان‌ دارد.
در نظر گرفتن‌ برنامه‌هاي‌ مكرر خارج‌ از منزل‌ نظير قدم‌ زدن‌ و ديدارهاي‌ كوتاه‌ با دوستان‌ و اقوام‌ براي‌ مادران‌ مفيد است‌. اين‌ برنامه‌ها به‌ مادران‌ كمك‌ مي‌كند تا دچار احساس‌ انزوا از ديگران‌ نشوند.
مادران‌ بايد كودك‌ خود را در اتاق‌ جداگانه‌اي‌ بخوابانند. در اين‌ صورت‌ مادران‌ راحت‌تر استراحت‌ خواهند كرد.
مادران‌ مي‌توانند براي‌ كارهاي‌ روزانه‌ نظير خريد كردن‌ و مراقبت‌ از كودك‌ در هنگام‌ استراحت‌ خود از خانواده‌ يا دوستان‌ كمك‌ بگيرند.
مادر در صورت‌ احساس‌ افسردگي‌ بهتر است‌ احساسات‌ خود را با همسر يا يك‌ دوست‌ كه‌ شنونده‌ خوبي‌ براي‌ حرف‌هاي‌ اوست‌ در ميان‌ بگذارد. صحبت‌ كردن‌ با ساير مادران‌ امكان‌ استفاده‌ از همفكري‌ و تجربه‌ آنان‌ را فراهم‌ مي‌كند.
اگر افسردگي‌ شديد شده‌ و بستري‌ در بيمارستان‌ را ايجاد نمايد، توصيه‌ مي‌شود كه‌ مادر در يك‌ مركز نزديك‌ منزل‌ بستري‌ شود تا رابطه‌ نزديك‌ وي‌ با كودك‌ حفظ‌ شود.
روان‌ درماني‌ يا مشاوره‌ با متخصص‌ مربوطه‌ در صورت‌ تداوم‌ افسردگي‌ توصيه‌ مي‌شود.

داروها:
داروهاي‌ ضدافسردگي‌. اين‌ داروها اغلب‌ هنگامي‌ مؤثرند كه‌ 4-3 هفته‌ مصرف‌ شوند. اگر مادر به‌ كودك‌ خود شير مي‌دهد هرگونه‌ داروي‌ تجويزي‌ از اين‌ بابت‌ بايد به‌ دقت‌ در نظر گرفته‌ شود.

فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري:
محدوديتي‌ وجود ندارد. فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي‌ طبيعي‌ خود را هر چه‌ سريعتر از سر بگيريد.

رژيم‌ غذايي:
‌رژيم‌ خاصي‌ نياز نيست‌.

درچه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟
وجود افسردگي‌ پس‌ از زايمان‌ و در كنار آن‌ رخداد تغييرات‌ ديگر در زندگي‌ نظير طلاق‌، تغيير شيوه‌ زندگي‌ يا اسباب‌ كشي‌ 
عدم‌ بهبود افسردگي‌ پس‌ از زايمان‌ در طي‌ 6-4 هفته‌ 
وجود افكار و تصميمات‌ جدي‌ خودكشي‌ كه‌ اين‌ حالت‌ يك‌ فوريت‌ روانپزشكي‌ است‌.افسردگي‌ خفيف‌ (ديس‌تايمي‌)
Dysthymia

شرح بيماري:
افسردگي‌ خفيف‌ (ديس‌تايمي‌) عبارت‌ است‌ از افسردگي‌ مزمن‌ همراه‌ با علايمي‌ كه‌ خفيف‌تر اما درازمدت‌تر از علايم‌ دوره‌هاي‌ شديد افسردگي‌ هستند. شروع‌ افسردگي‌ خفيف‌ معمولاً بي‌ سروصدا است‌ و بسياري‌ از افراد متوجه‌ تغيير در زندگي‌ خود نمي‌شوند. علايم‌ ممكن‌ است‌ در دوران‌ كودكي‌ يا نوجواني‌ آغاز شوند و تا سال‌ها يا شايد هم‌ ادامه‌ داشته‌ باشند.

علايم‌ شايع:
افسردگي‌ خفيف‌ اين‌ طور تعريف‌ مي‌شود: وجود چندين‌ مورد از علايم‌ زير در اغلب‌ ساعات‌ روز و در اغلب‌ روزها به‌ مدت‌ دو سال‌ يا بيشتر (يك‌ سال‌ در كودكان‌ يا نوجوانان‌) به‌ طوري‌ كه‌ فرد هيچگاه‌ بيش‌ از دو ماه‌ رها از اين‌ علايم‌ نبوده‌ باشد: 
نداشتن‌ اشتها يا برعكس‌ پرخوري‌ 
مشكلات‌ خواب‌ (خواب‌ زياد يا كم‌)
فقدان‌ انرژي‌؛ احساس‌ خستگي‌ در تمام‌ اوقات‌ 
مشغوليت‌ ذهني‌ زياد درباره‌ احتمال‌ شكست‌ در كارها و بي‌كفايتي‌، و نيز داشتن‌ افكار منفي‌ (نااميدي‌)
احساس‌ تأسف‌ براي‌ خود؛ منفي‌ بافي‌ 
نداشتن‌ بازده‌ كاري‌ مناسب‌ در خانه‌ و محل‌ كار 
مشكل‌ در تمركز و تصميم‌گيري‌ 
نداشتن‌ علاقه‌ يا لذت‌ نبردن‌ از فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي‌ لذت‌بخش‌ يا فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي‌ اجتماعي‌ 
تحريك‌ پذيري‌ 
گريه‌ كردن‌ بدون‌ دليل‌ 
زياد ايراد گرفتن‌ يا شكايت‌ كردن‌ 
شكاك‌ بودن

علل:
احتمالاً در اثر تركيب‌ عوامل‌ ژنتيكي‌، نحوه‌ بزرگ‌ شدن‌ و تربيت‌، و نيز عوامل‌ رواني‌ (مثل‌ از دست‌ دادن‌ شغل‌ يا طلاق‌) به‌ وجود مي‌آيد.

عوامل تشديد كننده بيماري:
سابقه‌ خانوادگي‌ افسردگي‌

پيشگيري:
راه‌ مشخصي‌ براي‌ پيشگيري‌ از آن‌ وجود ندارد. بهتر است‌ تغييرات‌ عمده‌ احتمالي‌ در زندگي‌ خود را پيش‌بيني‌ كنيد و براي‌ آنها آمادگي‌ داشته‌ باشيد.

عواقب‌ مورد انتظار:
به‌ بيشتر كساني‌ كه‌ دچار افسردگي‌ خفيف‌ هستند مي‌توان‌ با درمان‌ مناسب‌ كمك‌ كرد. امكان‌ دارد چندين‌ ماه‌ طول‌ بكشد تا علايم‌ رو به‌ بهبود بگذارند. گاهي‌ فرد تا زماني‌ كه‌ تحت‌ درمان‌ قرار مي‌گيرد و احساس‌ خوبي‌ پيدا كند متوجه‌ نمي‌شود كه‌ چقدر افسرده‌ بوده‌ است‌.

عوارض‌ احتمالي:
بازگشت‌ افسردگي‌ و مزمن‌ شدن‌ آن‌؛ بروز دوره‌ شديد افسردگي‌ 
سوء مصرف‌ الكل‌ يا وابستگي‌ به‌ آن‌ 
ساير عوارض‌ به‌ وجود بيماري‌ زمينه‌اي‌ و نوع‌ آن‌ بستگي‌ دارند.

درمان
اصول‌ كلي:
گرفتن‌ شرح‌ حال‌ و انجام‌ معاينه‌ باليني‌ توسط‌ پزشك‌.
بهترين‌ نتايج‌ با انجام‌ روان‌ درماني‌ يا مشاوره‌ همراه‌ با دارودرماني‌ حاصل‌ مي‌شوند.
چندين‌ تكنيك‌ روان‌ درماني‌ در درمان‌ افسردگي‌ خفيف‌ مؤثر هستند: 
شناخت‌ يا رفتار درماني‌ (هدف‌ آن‌ تغيير افكار منفي‌ به‌ افكار مثبت‌ است‌)؛
درمان‌ روابط‌ بين‌ فردي‌ (هدف‌ آن‌ بهبود برقراري‌ روابط‌ با ديگران‌ است‌)؛ 
تجزيه‌ و تحليل‌ فرهنگي‌ (هدف‌ آن‌ تعيين‌ نقش‌ جامعه‌ در كم‌ شدن‌ عزت‌ نفس‌ و بروز احساس‌ بي‌عرضگي‌ و ناتواني‌ در مقابله‌ با مشكلات‌، و نيز كمك‌ به‌ رفع‌ اين‌ مشكل‌ است‌)
مشاوره‌ شغلي‌ براي‌ بعضي‌ از اين‌ افراد با اين‌ هدف‌ كه‌ مشخص‌ شود آيا كارشان‌ مطابق‌ با خصوصيات‌ رواني‌ و رفتاري‌ آنها است‌ يا خير.
پيوستن‌ به‌ گروه‌هاي‌ حمايتي‌. اين‌ گروه‌ها به‌ بسياري‌ از افراد كمك‌ مي‌كنند كه‌ در جمعي‌ كه‌ همگي‌ مشكلات‌ كمابيش‌ مشابهي‌ دارند، مشكلات‌ خود را مطرح‌ كنند و در اين‌ بين‌، بذر دوستي‌هاي‌ زيادي‌ نيز ريخته‌ خواهد شد.
از نوشيدن‌ الكل‌ اجتناب‌ كنيد. اگر براي‌ ترك‌ آن‌ نياز به‌ كمك‌ داريد به‌ پزشك‌ خود مراجعه‌ نماييد يا با گروه‌هاي‌ حمايتي‌ مربوطه‌ تماس‌ حاصل‌ كنيد.
استرس‌ عاطفي‌ را در زندگي‌ خود كم‌ كنيد. روش‌هاي‌ مقابله‌ با استرس‌ را ياد بگيريد.

داروها:
پزشك‌ شما ممكن‌ است‌ داروهاي‌ ضد افسردگي‌ تجويز كند. امكان‌ دارد مصرف‌ دارو تا چندين‌ ماه‌ يا گاهي‌ چندين‌ سال‌ ضرورت‌ داشته‌ باشد. توجه‌ داشته‌ باشيد كه‌ اگر يك‌ نوع‌ دارو مؤثر نبود، ممكن‌ است‌ داروهاي‌ ديگري‌ وجود داشته‌ باشند كه‌ تأثير خوبي‌ بگذارند، بنابراين‌ به‌ هيچ‌ عنوان‌ نااميد نشويد.

فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري:
محدوديتي‌ براي‌ آن‌ وجود ندارد. انجام‌ ورزش‌ منظم‌